Φταίνε πάντα οι άλλοι?

Μαρτίου 2, 2009 in ΗΡΑΚΛΗΣ

Κάθομαι και σκέφτομαι καμιά φορά αδερφέ Ηρακλειδέα, ειδικά μετά από συνεχόμενες ηχηρές σφαλιάρες, και όταν λεω σκέφτομαι δεν εννοώ ότι το υπόλοιπό διάστημα δε σκέφτομαι (τουλάχιστον εσκεμμένα), αλλά ότι συχνά οι στιγμές που η σκέψη μου καταλήγει ΚΑΠΟΥ, είναι μετά από πίκρες.

Έτσι λοιπόν και χθες, άρχισα να αναρωτιέμαι αυτό που πολλοί αναρωτιόμαστε, τι χρωστάμε σαν Ηρακλειδείς να τρώμε στη μάπα αυτά που τρώμε τα τελευταία χρόνια: Ποδόσφαιρο στο επίπεδο Καλαμαριάς (και από άποψη πρεστίζ και από άποψη στόχων), μπάσκετ μόνιμα πια στην Α2 και πλέον να βιώνουμε αυτό που όλοι βλέπαμε να έρχεται αλλά δε θέλαμε να πιστέψουμε: Την αρχή της παρακμής στο βόλλεϋ.

Μια δεύτερη απορία ακολούθησε: Μήπως τελικά ΚΑΤΙ χρωστάμε και μεις? Μήπως δεν μας έρχονται όλα αυτά στα κεφάλια μας άδικα, αλλά είναι λογικά και επόμενα ΚΑΙ ΜΕ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΕΥΘΥΝΗ, άρα σε τελική ανάλυση ΔΙΚΑΙΑ? Μήπως δηλαδή θέλουμε και αξίζουμε να τα παθαίνουμε?

“Όχι” απάντησα άμεσα έντρομος στον εαυτό μου. “Δεν μπορεί να φταίει ο απλός Ηρακλειδέας, αυτός σκίζεται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο για την ομάδα του, χαλάει τα λεφτά την ώρα του και τη διάθεσή του”. Θυμήθηκα μάλιστα και τις άπειρες κατά καιρούς δηλώσεις της διοίκησης Ηρακλειδέων της παε, αλλά και φωστήρων του ΓΣ που είχαν και έχουν ανενόχλητα το ΑΠΥΘΜΕΝΟ θράσος να κατηγορούν τον κόσμο ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ που τα πράγματα ευθύνης τους πηγαίναν χάλια (δηλαδή κάθε τρεις και λίγο) ότι “δεν τους στηρίζει αρκετά”.

Θύμωσα λοιπόν για άλλη μια φορά μ’ αυτούς τους τύπους, και ήμουνα έτοιμος να διώξω την αμφιβολία για το αν έχω εγώ και συ, ΟΛΟΙ ΜΑΣ σοβαρό μερίδιο ευθύνης στην τωρινή κατάντια. “Εντάξει” σκέφτηκα, “μπορεί να τους ανεχόμαστε παραπάνω απ’ όσο πρέπει, μπορεί να μην συμμετέχουμε, όσο ενεργά πρέπει, αλλά στο κάτω-κάτω ποιοι οπαδοί οποιασδήποτε ομάδας στο Ελλαδιστάν συμμετέχουν, ώστε να θεωρήσουμε ότι είναι δικό μας το φτάιξιμο που δεν κάνουμε το ίδιο?”.

Ναι, δεν μπορούμε συνολικά να κατηγορηθούμε ότι δεν κάνουμε κάτι παραπάνω απ’ ότι κάνει ο μέσος οπαδός μιας ελληνικής ομάδας. Αλλά η έννοια της “ανοχής” με προβλημάτισε λίγο παραπάνω. Άρχισα να θυμάμαι πόσο κυνηγήθηκε ο περούκας επειδή δε μας έβγαζε κάθε φορά Ευρώπη, πόσο αποτυχημένη θεωρούνταν μια διοίκηση στο μπάσκετ αν δε χτυπούσαμε Ευρωλίγκα και άλλα τέτοια, και όσο κι αν προσπάθησα, δεν βρήκα ΙΧΝΟΣ ΛΑΘΟΥΣ σε αυτή την οπαδική νοοτροπία, αντιθέτως είδα ΥΓΕΙΑ.

Και ξαφνικά το είδα μπροστά μου: Οι απαιτήσεις μας από την ομάδα μας μέσα σε μια δεκαετία ΕΠΕΣΑΝ ΔΡΑΜΑΤΙΚΑ και μάλιστα ΜΕ ΓΕΩΜΕΤΡΙΚΗ ΠΡΟΟΔΟ. Και συνειδήτοποίησα ότι κανείς σχεδόν άνθρωπος στον πλανήτη δε θα προσπαθήσει ΑΠΟ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ να σου δώσει ΚΑΤΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ από αυτό που ΕΠΙΘΥΜΕΙΣ.

Γιατί δηλαδή ο κάθε Ρέμος να προσπαθήσει να σε έχει μόνιμα πρωταγωνιστή? Γιατί να σκιστεί η κάθε ΚΑΕ να σε κάνει να ξαναζήσεις μέρες Ζντοβτς-Μπέρυ? ΑΦΟΥ ΕΣΥ, ο οπαδός έχεις ΣΥΜΒΙΒΑΣΤΕΙ και ικανοποιείσαι με απλές παρουσίες στην Α’ εθνική, άντε και με καμιά, δυο, νίκες απέναντι στους συμπολίτες, έτσι για να βγάζεις λίγο απ’ το άχτι σου.

Εντάξει, το ξέρω, η επικαιρότητα, οι αρδ, οι φόβοι που μας καλιεργήθηκαν δε μας άφησαν να είμαστε ΗΡΑΚΛΗΣ όπως θέλαμε και όπως ΠΡΕΠΕΙ. Αλλά πλέον φτάσαμε στο σημείο ΕΜΕΙΣ οι ΙΔΙΟΙ να έχουμε χαμηλώσει την ομάδα ΜΑΣ, με τις φοβίες μας, την ατελείωστη ανοχή μας, την τυφλή εμπιστοσύνη σ’ αυτά που μας πλασάρουν, την ΕΘΕΛΟΤΥΦΛΙΑ ΜΑΣ.

Νομίζετε λοιπόν ότι δεν ΦΤΑΙΜΕ? Καλύτερα, ας αναθεωρήσουμε: ΦΤΑΙΜΕ και παραφταίμε: Κανένας ρέμος και κανένας παναγόπουλος δε μας ανάγκασε με απειλή όπλου να κοντύνουμε τις απαιτήσεις μας τόσο πολύ, το κάναμε εμείς από μόνοι μας, τουλάχιστον σε πολύ μεγάλο βαθμό. Και εφόσον φταίμε, ΠΡΕΠΕΙ να πληρώσουμε – ΗΔΗ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ. Και όσο εξακολουθούμε να φταίμε, θα συνεχίσουμε να πληρώνουμε, ίσως ΑΚΟΜΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ.

Ο Ημίθεος βοηθός λοιπόν αδερφέ Ηρακλειδέα και σου δίνω και μου δίνω πλέον την ευχή και κατάρα της Γριάς: ΞΑΝΑΓΙΝΕ ΗΡΑΚΛΗΣ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ πρώτα εσύ και γω, και ΤΑ ΑΛΛΑ ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΝ!

imeliss