Κοντεύουμε να συνηθίσουμε πια

Φεβρουαρίου 23, 2009 in ΗΡΑΚΛΗΣ

Πάλι φέτος ένα τοπικό ντέρμπι ντέρμπι τελείωσε και μας άφησε με σκυμένο κεφάλι (ευτυχώς δηλαδή που ορισμένοι είμαστε μακριά απ’ τη Θεσσαλονίκη, κάτι τέτοιες μέρες). Και η πλάκα είναι, ότι όπως με το ρούλη πριν από λίγο καιρό, η ομάδα δεν ήταν κακή. Αλλά, όπως και τότε, όπως και σε τόσες άλλες περιπτώσεις φέτος, ΠΟΣΟ να αντέξεις να παίζεις 10 εναντίον 11?

Και αν απορείτε γιατί λέω 10, αφαιρώ τον εκάστοτε σέντερ-φορ – όταν ΜΟΝΙΜΩΣ όποιος κι αν παίζει εκεί ΔΕ ΣΚΟΡΑΡΕΙ, ε δε νομίζω ότι είναι άξιος μετρήματος. Ούτε βέβαια κάθε μέρα ο κάθε Παπαστεργιανός θα σκοράρει με ανάποδο ψαλίδι μετά από πλάγιο, ούτε θα πιάνει πάντα το παλιό κόλπο στα κόρνερ με τον Τάσο να έρχεται σα τρέιλερ στο δεύτερο δοκάρι.

Και όσο και να θέλω να ξεχάσω τον Κύπριο (τη “μεγαλύτερη μεταγραφή της σύγχρονης ιστορίας του Ηρακλή”, όπως έγραψε το καλοκαίρι ένας ΑΡΔ – τί θυμήθηκα πάλι), τόσο δεν μπορώ. Που να τον είχα πιστέψει κιόλας τον εν λόγω γραφιά και άτυπο μέλος του επίσης άτυπου γραφείου τύπου της παε που λέγεται αθλητικά μμε της Θεσσαλονίκης…

Τεσπα, να φύγει αυτό το ΣΚ και να μην ξανάρθει, ήττες παντού, τις οποίες κάνουμε μεγάλη προσπάθεια να μη συνηθίσουμε. Να φύγει γρήγορα και η ποδοσφαιρική χρονιά, να φύγει γρήγορα και η κανονική σαιζόν στο βόλλευ (μπας και σωθεί η κατάσταση στα play off), μένει μόνο το μπασκετάκι όπου ακόμα είμαστε ζωντανοί αν και λαβωμένοι, μήπως και φέτος τελειώσει το κακόγουστο αστείο της Α2.

Που ‘σαι ρε Καλοκαίρι, μας είπαν ότι είσαι κοντά, γιατί επιμένεις να αργείς???

imeliss